“The longest journey begins with a small step” en als je kijkt naar het formaat van de actrice Precious zie je al snel dat er geen grote stappen genomen zullen gaan worden.

Maar goed, de film is mijnsinziens overladen met terechte golden globe nominaties, en vlgs mij heeft die dikke moeder een globe gekregen ook voor beste bijrol. En terecht overigens want als je iemand in een film hardgrondig gaat haten… dan acteer je gewoon goed! Meerdere keren heb ik ook op mijn lippen gebeten uit frustratie jegens haar, wat een kutwijf zeg.

De film verteld het verhaal van een kamerolifant die thuis geestelijk en lichamelijk mishandeld word door haar ouders. Alles wat ze doet is stom, ze is dom en zal nooit wat worden zijn dingen die ze dagelijks hoort.
Ze is met grote regelmaat onder toeziend oog van dr moeder door haar vader verkracht waar ook 2 kinderen uit zijn voortgekomen (ze speelt in de film een rol van een 17 jarige) . Ondanks die zware bagage in haar jeugd wil ze heel graag wat van dr zelf gaan maken, ze wil graag leren op school, misschien uiteindelijk gaan studeren, zorgen voor haar eigen kinderen en ergens de knoop door gaan hakken met dr ouderlijke huis.

Je voelt het al aan waarschijnlijk, naast de zwaarlijvige actrices is het verhaal in de film ook heavy. Het zou vreemd zijn om te zeggen dat je van deze film kan genieten, want als dat zo zou zijn ben je enigszins zelf verknipt vermoed ik. Doch, het is een uitstekende film, het heeft een aangrijpend verhaal en goeie zelfs bekende acteurs.  (Yo lenny kravitz man, what’s up?)