“My name is Susie Salmon, like the fish. I was 14 when is was murdered on December 6th 1973.”

Met dat begin van een film zit je ook meteen rechtop, want dit belooft een bijzondere film te gaan worden. Het is het begin van een film die onder je huid kruipt en in je hoofd blijft hangen, ik denk met name als je zelf ouder bent van een dochter.

We zien het verhaal van een opgroeiend meisje in een rustig amerikaans dorpje in de jaren ‘70. Een meisje wat dol is op fotografie en al droomt over een baan als antropoloog, droomt over de eerste kus van die ene meer dan leuke jongen op school. Ze maakt een afspraakje met hem om hem te ontmoeten in het weekend in het winkelcentrum, die afspraak zal ze echter nooit halen.

Wat volgt is een enorm surrealisme van een meisje dat in de tussenwereld leeft, niet in de hemel en niet op aarde. Ze kan het niet verdragen dat haar moordenaar nog vrij rond kan lopen en ze heeft net als haar vader enorm veel verdriet dat ze niet meer onder de levende is.
Enorm medeleven voelde ik in mijn hart voor de ouders, je dochter verliezen en het lichaam niet hebben om te begraven is zo moeilijk lijkt mij, en dan onwetend zijn over de dader die nog in de zelfde straat woont ook!

Ik vond het een hele mooie film over de liefde tussen ouders en hun kind, liefde die sterker is dan de dood.